The Netherlands Diary/Նիդ.օրագիր

The Netherlands Diary/Նիդ.օրագիր
The Netherlands Diary

Sunday, 8 March 2026

Inge Drost – de kleur en inspiratiebron van de Armeense gemeenschap in Nederland

.March 8, International Women’s Day, reminds us every year of the tireless women who change the world through dedication and perseverance, making life more just, warm, and hopeful. On the eve of this day in 2026, as we celebrate women’s strength and achievements, there was no need for a long search. That person is the widely respected and beloved Inge Drost.

For a long time, it seemed necessary to write about Inge Drost. Yet writing about someone who has devoted most of her conscious life to the Armenian community in the Netherlands is not an easy task. This festive day offered the perfect opportunity to take on that responsibility.

It is especially moving to speak about Inge Drost, a lawyer, activist, and beloved leader of the Armenian community in the Netherlands. For many years she has been a source of inspiration for thousands of Armenians. Her life is a story of dedication and commitment, showing how one woman, overcoming many challenges, can unite a diverse community, defend justice, and instill hope and faith among Armenians in the Netherlands.

Inge’s journey began in the Netherlands. Her first inspiration and teacher was her mother, Ilse Johannes, whose parents were Armenians from Indonesia. Her father was Dutch, but this did not prevent Mrs. Ilse from raising her daughter with Armenian values. Inge learned about the Armenian Genocide during her school years, and this subject left a deep impression on her heart. Since then, she has continued to speak about it on various occasions.

In the 1960s, Ilse Johannes was an active member of the Armenian community in the Netherlands, serving as secretary of a community organization. They regularly published a bulletin in Dutch. Inge learned Armenian and can read and understand it, although she finds it difficult to speak fluently. Until her passing on November 28, 2024, Ilse Johannes remained devoted to her Armenian roots, continued to follow Armenian affairs, and was always supportive of Inge. She was also a member of the Armenian cultural association Abovian.

Inge studied law at Leiden University, one of the most prestigious universities in the Netherlands. The institution is known for its high academic standards and international reputation. There she gained strong legal knowledge and analytical skills, which she later applied both in public service and in community work.

Since her student years, Inge has published numerous articles in the Dutch press on issues concerning Armenians.

Her professional career in the Dutch government lasted nearly 40 years, mainly at the Ministry of Social Affairs and Employment, where she worked as a legislative lawyer, project leader, and advisor, contributing to the development of social policy.

Community Work

A central part of Inge’s life has been her volunteer work within the Armenian community. She speaks English and French, which enabled her to establish international connections and participate in conferences in Armenia and several European countries.

From 1985 to 1990 and again from 2000 to the present, she has served as secretary of the Armenian cultural association Abovian, dedicating more than four decades to the organization.

Since 2004, she has also been secretary of the Federation of Armenian Organizations in the Netherlands (FAON), actively defending Armenian interests for more than twenty years.

Her husband, Mato Hakhverdyan, director of the Abovian association and president of FAON, has been her close partner in this work.

Inge has also been active in politics. She served as chair of the PvdA party branch in Voorburg, was a member of the party’s national council, and was twice a candidate for the Dutch Parliament’s Second Chamber.

Between 2000 and 2015, she was also a member of a committee handling complaints about sexual harassment, advocating for women’s rights.

Achievements and Recognition

Inge Drost has played an active role in the recognition of the Armenian Genocide in the Netherlands, submitting petitions to parliament and participating in hearings and public discussions.

In 2020, her interview on NPO Radio 1 marking the 105th anniversary of the Armenian Genocide received wide attention.

She has also published articles in the international journal Clingendael Spectator, discussing the recognition of the Armenian Genocide.

In 2015 she participated in parliamentary discussions on the Nagorno-Karabakh issue, presenting historical and political perspectives and calling for peace and justice.

In 2019 she took part in the opening of the “Old Centre Carpet” monument in The Hague, together with Armenian Ambassador Tigran Balayan. The Armenian proverb engraved on the monument—“Water will find its way”—symbolizes the resilience of the Armenian people.

Awards

Inge Drost has been awarded the Mkhitar Gosh Medal of the Republic of Armenia and a certificate of honor from the Armenian Ministry of Foreign Affairs for strengthening Armenian-Dutch relations and defending human rights.

Her work includes advocacy for the recognition of the Armenian Genocide, discussions on the Karabakh issue, and initiatives supporting women’s rights.

Today, Inge Drost remains an important figure in the Armenian diaspora in the Netherlands. Her example shows how dedication and perseverance can inspire a community and encourage future generations to preserve their heritage and build a brighter future.

Happy International Women’s Day, Inge, and thank you for your heartfelt dedication.


Nederlandse versie

Inge Drost: De kracht en inspiratie van de Armeense gemeenschap in Nederland

8 maart, Internationale Vrouwendag, herinnert ons elk jaar aan de onvermoeibare vrouwen die met hun toewijding en inzet de wereld veranderen en het leven rechtvaardiger, warmer en hoopvoller maken. Aan de vooravond van deze dag in 2026 was het niet moeilijk om zo’n vrouw te kiezen. Die persoon is Inge Drost.

Het was al lang nodig om over Inge Drost te schrijven. Toch is het niet eenvoudig om te schrijven over iemand die het grootste deel van haar leven heeft gewijd aan de Armeense gemeenschap in Nederland.

Inge Drost is jurist, activist en een gerespecteerde leider binnen de Armeense gemeenschap in Nederland. Al vele jaren is zij een bron van inspiratie voor duizenden Armeniërs. Haar leven laat zien hoe één vrouw, ondanks vele uitdagingen, een diverse gemeenschap kan verenigen, gerechtigheid kan verdedigen en hoop kan geven.

Haar eerste inspiratiebron was haar moeder Ilse Johannes, wier ouders Armeniërs waren uit Indonesië. Hoewel haar vader Nederlander was, voedde Ilse haar dochter op met sterke Armeense waarden. Inge hoorde al tijdens haar schooltijd over de Armeense Genocide, een onderwerp dat een diepe indruk op haar maakte.

In de jaren zestig was Ilse Johannes actief lid van de Armeense gemeenschap in Nederland en secretaris van een Armeense organisatie. Zij publiceerden regelmatig een bulletin in het Nederlands. Inge leerde ook Armeens; zij kan het lezen en begrijpen, maar spreekt het minder vloeiend.

Inge studeerde rechten aan de Universiteit Leiden, een van de meest prestigieuze universiteiten van Nederland. Daar ontwikkelde zij sterke juridische kennis en analytische vaardigheden.

Haar professionele loopbaan in de Nederlandse overheid duurde bijna 40 jaar, voornamelijk bij het Ministerie van Sociale Zaken en Werkgelegenheid, waar zij werkte als wetgevingsjurist, projectleider en adviseur.

Gemeenschapswerk

Een belangrijk deel van Inge’s leven is haar vrijwilligerswerk binnen de Armeense gemeenschap.

Van 1985 tot 1990 en opnieuw vanaf 2000 tot heden is zij secretaris van de Armeense culturele vereniging Abovian.

Sinds 2004 is zij ook secretaris van de Federatie van Armeense Organisaties in Nederland (FAON).

Haar echtgenoot Mato Hakhverdyan, directeur van de Abovian-vereniging en voorzitter van FAON, is haar nauwe partner in dit werk.

Inge was ook politiek actief binnen de PvdA, onder andere als voorzitter van de afdeling Voorburg en lid van de nationale partijraad.

Activiteiten en erkenning

Inge Drost speelde een actieve rol bij de erkenning van de Armeense Genocide in Nederland en nam deel aan parlementaire hoorzittingen en publieke discussies.

In 2020 kreeg haar interview op NPO Radio 1 ter gelegenheid van de 105e herdenking van de Armeense Genocide veel aandacht.

Zij publiceerde ook artikelen in het internationale tijdschrift Clingendael Spectator over dit onderwerp.

In 2015 nam zij deel aan parlementaire discussies over Nagorno-Karabach, waarbij zij opriep tot vrede en rechtvaardigheid.

In 2019 nam zij deel aan de opening van het “Old Centre Carpet” monument in Den Haag, samen met de Armeense ambassadeur Tigran Balayan.

Onderscheidingen

Voor haar bijdrage aan de versterking van Armeens-Nederlandse relaties ontving Inge Drost de Mkhitar Gosh-medaille van de Republiek Armenië en een onderscheiding van het Armeense ministerie van Buitenlandse Zaken.

Vandaag blijft Inge Drost een belangrijke figuur binnen de Armeense diaspora in Nederland.

Haar voorbeeld laat zien hoe toewijding en inzet een gemeenschap kunnen inspireren en nieuwe generaties kunnen motiveren om hun erfgoed te behouden en te bouwen aan een betere toekomst.

Ashot Knyazyan
Founder and Editor-in-Chief
Dutch Diary (Niderlandakan oragir)

1987 – Meeting with the Speaker of the Dutch Parliament Dick Dolman
( Dick Dolman, Speaker of the House of Representatives from 1979 to 1989 ) regarding the recognition of the Armenian Genocide. Dolman later served as a member of the Council of State of the Netherlands (Raad van State) from 1990 to 2003.
In the photo (from right): Inge Drost, Matto Hakhverdian, Nubar Sepoyan, Dick Dolman, Harout Simonian, and the mother of actor Ara Halici, Arusyak.


Inge Drost – Venice, June 7, 2003, participant in the meeting of the Forum of Armenians of Europe
Inge Drost with Ani Zalinian, the first Armenian-born member of the Dutch Parliament,
November 13, 2025.
Inge Drost at one of the meetings of the “Dutch Friends of Armenia” group, whose members include former and current members of parliament, government representatives, business leaders, and figures from other sectors.
Presentation of a letter to Prime Minister Mark Rutte,
to the General Affairs Department of the Government.
April 17, 2018 – delegation of the SAO.
During the Armenian Genocide commemoration ceremony,
Almelo, 2013.

On April 15, 2025, a petition (petition) was presented to the parliament's standing committee on foreign affairs (Commissie voor Buitenlandse Zaken), which is the continuation of the consistent work that began with the first meeting in 1987. Many members of the committee were present at the session. Inge has always emphasized collective work and close cooperation with Armenians.


Հայերեն

Օգտվելով առիթից՝ «Նիդերլանդական օրագիրը» ջերմորեն շնորհավորում է աշխարհի բոլոր հայ կանանց Մարտի 8-ի՝ Կանանց միջազգային օրվա առթիվ։ Ձեր նվիրումը, ուժն ու ստեղծարար ոգին մշտապես եղել են ընտանիքների և համայնքների ամուր հենարանը։ Թող ձեր կյանքը լցված լինի խաղաղությամբ, սիրով և նոր հաջողություններով, իսկ ձեր ներկայությունը միշտ լինի սիրո, հույսի և ստեղծարար ուժի աղբյուր։


English

On this occasion, Dutch Diary warmly congratulates all Armenian women around the world on March 8 – International Women’s Day. Your dedication, strength, and creative spirit have always been a strong pillar for families and communities. May your lives be filled with peace, love, and new achievements, and may your presence always remain a source of love, hope, and creative strength.


Nederlands

Bij deze gelegenheid feliciteert Nederlands Dagboek alle Armeense vrouwen over de hele wereld van harte met 8 maart – Internationale Vrouwendag. Jullie toewijding, kracht en creatieve geest zijn altijd een sterke steun geweest voor gezinnen en gemeenschappen. Moge jullie leven gevuld zijn met vrede, liefde en nieuwe successen, en moge jullie aanwezigheid altijd een bron zijn van liefde, hoop en creatieve kracht.


Ինգա Դրոստ՝ Նիդերլանդահայ համայնքի գույնն ու ոգեշնչման աղբյուրը

Մարտի 8-ը՝ Կանանց միջազգային օրը, ամեն տարի մեզ հիշեցնում է այն անխոնջ կանանց մասին, ովքեր իրենց նվիրվածությամբ ու պայքարով փոխում են կյանքը՝ դարձնելով այն ավելի արդար, ջերմ և հույսով լի։ 2026 թվականի այս օրվա շեմին, երբ մենք տոնում ենք կանանց ուժն ու նվաճումները, երկար փնտրտուքների կարիք չեղավ։ Այդ մարդը բոլորիս կողմից սիրված և հարգված Ինգա Դրոստն է։

Արդեն վաղուց պետք էր գրել Ինգա Դրոստի մասին։ Սակայն գրել մեկի մասին, ով իր գիտակցական կյանքի մեծ մասը նվիրել է Նիդերլանդների հայկական համայնքին, հեշտ գործ չէ։ Հանկարծակի հենց այս տոնական օրը հնարավորություն ընձեռեց ստանձնելու այդ պատասխանատվությունը՝ որքան էլ այն դժվար լինի։

Հատկապես հուզիչ է խոսել Ինգա Դրոստի (հոլանդերեն՝ Inge Drost) մասին՝ Նիդերլանդներում հայկական համայնքի սիրելի առաջնորդի, իրավաբանի և ակտիվիստի մասին, ով երկար տարիներ ոգեշնչման աղբյուր է եղել հազարավոր հայերի համար։ Նրա կյանքը լի է անձնվեր նվիրվածությամբ և մի պատմություն է այն մասին, թե ինչպես կարող է մեկ կին, հաղթահարելով բազմաթիվ դժվարություններ, միավորել ոչ միշտ միատար հայկական համայնքը, պաշտպանել արդարությունը և հույս ու հավատ սերմանել Նիդերլանդների հայերի մեջ։

Ինգայի ճանապարհը սկսվել է Նիդերլանդներում։ Նրա առաջին ոգևորողն ու ուսուցիչը մայրը՝ Իլզա Հովհաննիսյանն (Ilse Johannes) է եղել, որի ծնողները հայեր էին Ինդոնեզիայից։ Հայրը հոլանդացի էր։ Դա չի խանգարել տիկին Իլզային դստերը դաստիարակել հայկական ոգով։ Ինգան դեռ դպրոցական տարիներից տեղեկացավ Հայոց ցեղասպանության մասին, և այդ թեման խոր հետք թողեց նրա սրտում։ Այդ տարիներից մինչ օրս նա տարբեր առիթներով բարձրաձայնում է այդ մասին։

Տիկին Իլզան անցած դարի 60-ական թվականներին եղել է Նիդերլանդների հայկական համայնքի ակտիվ անդամներից՝ լինելով համայնքային կառույցի քարտուղար և ակտիվիստ։ Նրանք պարբերաբար հրատարակել են հոլանդերեն լեզվով բյուլետեն։ Ինգան սովորել է հայերեն, կարդում և հասկանում է, սակայն դժվարանում է վարժ խոսել։ Իլզա Հովհաննիսյանը մինչև իր մահը (28.11.2024) հավատարիմ մնաց հայկական արմատներին, շարունակեց հետևել հայկական իրադարձություններին։ Նա «Աբովյան» միության անդամ էր և մշտապես աջակցում էր Ինգային։

Ինգան բարձրագույն կրթություն է ստացել Լեյդենի համալսարանում՝ դառնալով որակավորված իրավաբան (jurist)։ Այս հեղինակավոր համալսարանը, որը հայտնի է իր բարձր ակադեմիական չափանիշներով և միջազգային հեղինակությամբ, Ինգային տվել է խորքային իրավաբանական գիտելիքներ և վերլուծական մտածողություն, որոնք նա հետագայում կիրառել է ինչպես պետական ծառայության մեջ, այնպես էլ հասարակական գործունեությունում։

Ուսանողական տարիներից մինչև այսօր Ինգան հոլանդական մամուլում հրապարակել է բազմաթիվ հոդվածներ հայկականությանը հուզող հարցերի վերաբերյալ։

Նրա մասին որոշ տեղեկություններ ճշտելու նպատակով իմ վստահորդի հետ զրույցի ընթացքում պարզվեց, որ հենց այդ պահին Ինգան Նիդերլանդների հայկական կազմակերպությունների ֆեդերացիայի նախագահ Մաթո Հախվերդյանի հետ բանակցություններ էր վարում նույն Լեյդենի համալսարանի պատասխանատուների հետ՝ նպատակ ունենալով վերաբացել հայագիտական ամբիոնը։ Այդպիսին է նրա անհանգիստ ու մշտապես պրպտող բնավորությունը։

Նրա մասնագիտական գործունեությունը Նիդերլանդների կառավարությունում տևել է գրեթե 40 տարի՝ հիմնականում Սոցիալական գործերի և զբաղվածության նախարարությունում (Ministerie van Sociale Zaken en Werkgelegenheid)։ Այստեղ Ինգան աշխատել է որպես օրենսդրական իրավաբան, նախագծերի ղեկավար և խորհրդատու՝ կարևոր ներդրում ունենալով երկրի սոցիալական քաղաքականության զարգացման մեջ։ Նրա աշխատանքային ուղին լի է օրինակներով, երբ նա ոչ միայն օրենքներ է մշակել, այլև օգնել բազմաթիվ մարդկանց՝ դառնալով նրանց հույսի աղբյուրը։

Հասարակական և կամավոր գործունեություն՝ սրտի կոչով

Ինգայի կյանքի առանցքային հատվածը նրա կամավոր գործունեությունն է հայկական համայնքում։ Նա տիրապետում է անգլերեն և ֆրանսերեն լեզուներին, ինչը հնարավորություն է տվել նրան կապեր հաստատել տարբեր երկրների հետ և մասնակցել համաժողովների Հայաստանում և եվրոպական մի շարք երկրներում՝ Բելգիայում, Ֆրանսիայում և Իտալիայում։ Տարիներ շարունակ նա անմիջական կապեր է պահպանել Նիդերլանդների խորհրդարանի պատգամավորների և կառավարության անդամների հետ՝ ներկայացնելով հայկական համայնքի խնդիրներն ու շահերը։

1985–1990 թվականներին, ինչպես նաև 2000 թվականից մինչև այսօր, նա եղել է հայկական մշակութային «Աբովյան» միության քարտուղարը՝ ավելի քան 40 տարի նվիրվածությամբ ծառայելով այդ կազմակերպությանը։ Այս միությունը դարձել է Նիդերլանդների հայերի համար մի տեսակ տուն, որտեղ կազմակերպվող միջոցառումները նպաստում են հայկական մշակույթի պահպանմանն ու զարգացմանը, ինչպես նաև միավորում են տարբեր սերունդների։

2004 թվականից մինչև այսօր նա նաև Նիդերլանդների հայկական կազմակերպությունների ֆեդերացիայի (FAON) քարտուղարն է՝ ավելի քան երկու տասնամյակ ակտիվորեն պաշտպանելով հայկական շահերը։

Նրա ամուսինը՝ Մաթո Հախվերդյանը, ով «Աբովյան» միության տնօրենն է և FAON-ի նախագահը, Ինգայի անբաժան գործընկերն է եղել այս գործունեության ընթացքում։ Միասին նրանք ստեղծել են ամուր և համերաշխ համայնքային կառույց, որը շատերի համար դարձել է օրինակելի։ Պարոն Մաթոյի գնահատմամբ՝ Ինգային հատուկ են կարգապահությունը, հետևողականությունը, աշխատասիրությունը և հոգատարությունը։

Ինգան նաև քաղաքական ակտիվ գործունեություն է ծավալել՝ լինելով PvdA կուսակցության Վորբուրգի բաժանմունքի նախագահ (1986–1990), կուսակցության ազգային խորհրդի անդամ (1989–1990) և երկու անգամ առաջադրվել է Նիդերլանդների խորհրդարանի Երկրորդ պալատի ընտրություններում։

2000–2015 թվականներին նա նաև սեռական ոտնձգությունների վերաբերյալ բողոքների հանձնաժողովի անդամ էր՝ ակտիվորեն պայքարելով կանանց իրավունքների պաշտպանության համար։

Նվաճումներ և գործունեություն

Ինգա Դրոստի գործունեությունը հարուստ է կարևոր նախաձեռնություններով և ձեռքբերումներով։ Նա ակտիվորեն ներգրավված է եղել Նիդերլանդներում Հայոց ցեղասպանության ճանաչման գործընթացում՝ ներկայացնելով պետիցիաներ խորհրդարանին, մասնակցելով լսումների և հարցազրույցների։

2020 թվականին NPO Radio1-ի եթերում նրա հարցազրույցը՝ նվիրված ցեղասպանության 105-րդ տարելիցին, մեծ արձագանք գտավ՝ դառնալով արդարության պահանջի հզոր ձայն։

Նա նաև հրապարակումներ է ունեցել հեղինակավոր Clingendael Spectator պարբերականում՝ Հայոց ցեղասպանության ճանաչման գործընթացի վերաբերյալ։ Այս հոդվածները, որոնք գրվել են Դիրք Ռուդզանտի հետ համատեղ, կարևոր ներդրում են թեմայի միջազգային քննարկման մեջ։

Ինգան հոլանդական մամուլում տարբեր հոդվածներ է հրապարակել Հայոց ցեղասպանության, Արցախի և հայերին վերաբերող այլ հարցերի մասին։

Նա մասնակցել է նաև Ղարաբաղյան հարցին նվիրված խորհրդարանական քննարկումներին։ 2015 թվականին Պիտեր Օմցիգտի նախաձեռնած լսումների ընթացքում նա ներկայացրել է Ղարաբաղի պատմական և քաղաքական իրողությունները՝ կոչ անելով խաղաղության և արդարության։

2019 թվականին նա մասնակցել է Հաագայում հայկական ասացվածքով «Հին կենտրոնի գորգի» բացմանը՝ Հայաստանի դեսպան Տիգրան Բալայանի հետ միասին։ Գորգի վրա փորագրված «Ջուրը կգտնի իր ճանապարհը» ասացվածքը խորհրդանշում է հայ ժողովրդի դիմացկունությունն ու տոկունությունը։ Ինգան կարևոր է համարում կոլեկտիվ աշխատանքը և հայերի հետ սերտ համագործակցությունը։

Պարգևներ և գնահատական

Ինգա Դրոստը պարգևատրվել է Հայաստանի Հանրապետության «Մխիթար Գոշ» մեդալով և ՀՀ արտաքին գործերի նախարարության պատվոգրով՝ հայ-հոլանդական հարաբերությունների զարգացման և մարդու իրավունքների պաշտպանության գործում ունեցած ներդրման համար։

Նրա գործունեությունը ներառում է Հայոց ցեղասպանության ճանաչման պայքարը, Ղարաբաղյան հարցի քննարկումները և կանանց իրավունքների պաշտպանության նախաձեռնությունները։

Ինգա Դրոստը Նիդերլանդների հայկական սփյուռքի կարևոր դեմքերից է՝ համատեղելով մասնագիտական իրավաբանական փորձը և հայկական մշակութային ու հասարակական գործունեությունը։ Նա շարունակում է ակտիվորեն աշխատել համայնքի համար՝ կենտրոնանալով արդարության, մշակութային ինքնության պահպանման և մարդու իրավունքների պաշտպանության վրա։

Նրա օրինակն ապացուցում է, որ յուրաքանչյուր մարդ կարող է դառնալ փոփոխությունների շարժիչ ուժ՝ ոգեշնչելով նոր սերունդներին պահպանել իրենց ժառանգությունն ու կառուցել ավելի լուսավոր ապագա։

Շնորհավոր Մարտի 8-ը, Ինգա, և շնորհակալություն քո սրտանց նվիրվածության համար։

Կներես, եթե այս հոդվածում քո կենսագրության որոշ կարևոր դրվագներ չնշված լինեն։ Դու ոգեշնչման լույս ես մեզ բոլորիս համար։

Աշոտ Կնիազյան
«Նիդերլանդական օրագրի» հիմնադիր-խմբագիր

Օգտվելով առիթից՝ «Նիդերլանդական օրագիրը» ջերմորեն շնորհավորում է աշխարհի բոլոր հայ կանանց Մարտի 8-ի՝ Կանանց միջազգային օրվա առթիվ։ Ձեր նվիրումը, ուժն ու ստեղծարար ոգին մշտապես եղել են ընտանիքների և համայնքների ամուր հենարանը։ Թող ձեր կյանքը լցված լինի խաղաղությամբ, սիրով և նոր հաջողություններով, իսկ ձեր ներկայությունը միշտ լինի սիրո, հույսի և ստեղծարար ուժի աղբյուր։

1987 թ. հանդիպում Նիդերլանդների խորհրդարանի նախագահ Դիկ Դոլմանի հետ (Dick Dolman, voorzitter Tweede Kamer van 1979 tot 1989), հայոց ցեղասպանության ճանաչման հարցով։ Դոլմանը 1990-2003 թթ. Հոլանդիայի գերագույն խորհրդի (Raad van State) անդամ էր։ Նկարում`(աջից) Ինգա Դրոստը,Մաթո Հախվերդյանը, Նուբար Սեփոյանը, Դիկ Դոլմանը, Հարութ Սիմոնյանը և դերասան Արա Հալիչիի մայրը` Արուսյակը:



Ինգա Դրոստը: Վենետիկ 7/06/2003, Եվրոպայի հայերի ֆորումի ժողովի մասնակից։



 Ինգա Դրոստը Նիդերլանդների խորհրդարան մտած առաջին հայազգի պատգամավորի` Անի Զալինյանի հետ  13.11.2025թ.:


Ցեղասպանության ոգեկոչման արարողության ժամանակ 2013թ. Ալմելո

Ինգա Դրոստը «Հոլանդացի Հայաստանի բարեկամներ» խմբի հանդիպումներից մեկում, որի անդամներն են խորհրդարանի նախկին ու ներկա, կառավարության , գործարար ու այլ ոլորտի ներկայացուցիչներ



2025 թ. ապրիլի 15- խորհրդարանի արտաքին գործերի մշտական հանձնաժողովին (Commissie voor Buitenlandse Zaken) ներկայացվեց պետիցիան (հանրագիրը), որը շարունակությունն է 1987 թ. առաջին հանդիպումից սկսված հետևողական աշխատանքի։ Նիստին ներկա էին հանձնաժողովի բազմաթիվ անդամներ։ Ինգան միշտ կարևորել է կոլեկտիվ աշխատանքը և հայերի հետ սերտ համագործակցությունը:

Aanbieding brief aan Rutte, aan algemene zaken van de regering. 17 april 2018, delegatie van de SAO


Thursday, 5 March 2026

Հայազգի թեկնածուները Նիդերլանդների տեղական ընտրություններում. Նվարդ Զաքարյան

 

Հայազգի թեկնածուները Նիդերլանդների տեղական ընտրություններում։ Նախորդ հրապարակման մեջ FAON: Federation of Armenian Organisations in The Netherlands ներկայացրել էր
2026 թվականի մարտի 18-ին Նիդերլանդներում կայանալիք տեղական ինքնակառավարման մարմինների ընտրությունների մի խումբ մասնակիցների։ Այդ օրը երկրի տարբեր համայնքներում բնակիչները կընտրեն իրենց քաղաքային խորհուրդների ավագանիներին։
Maastricht քաղաքի քաղաքային խորհրդի ընտրություններին այս տարի մասնակցում է նաև հայազգի թեկնածու՝ Նվարդ Զաքարյանը։ Նա առաջադրված է Christen-Democratisch Appèl (CDA) կուսակցության ցուցակում և ընդգրկված է 22-րդ համարի ներքո։
Նիդերլանդներում համայնքային ընտրությունները կարևոր դեր ունեն տեղական քաղաքականության ձևավորման գործում։ Քաղաքային խորհուրդներն ընդունում են որոշումներ բնակարանային քաղաքականության, սոցիալական ապահովության, զբաղվածության, կրթության և համայնքային զարգացման ոլորտներում։
Նվարդ Զաքարյանը մասնագիտությամբ իրավաբան է՝ սոցիալական ապահովության և աշխատանքային իրավունքի ոլորտում։ Իր մասնագիտական փորձը նա նպատակ ունի օգտագործել բնակիչների սոցիալական պաշտպանության, աշխատանքային հնարավորությունների ընդլայնման և հասանելի իրավաբանական աջակցության ապահովման համար։
Նրա գործունեության կարևոր ուղղություններից է նաև տարբեր համայնքների միջև համագործակցության խթանումը և տեղական իշխանությունների հետ կառուցողական երկխոսության զարգացումը։
Մարտի 18-ին կայանալիք ընտրությունները հնարավորություն են ընձեռում համայնքի բնակիչներին իրենց ձայնը տալու և մասնակցելու քաղաքի ապագայի ձևավորմանը։
🇳🇱
Armeense kandidate bij de gemeenteraadsverkiezingen in Maastricht
Op 18 maart 2026 vinden in Nederland de gemeenteraadsverkiezingen plaats. Op deze dag kiezen inwoners in het hele land hun vertegenwoordigers in de gemeenteraden.
In Maastricht neemt dit jaar ook een Armeense kandidate deel aan de verkiezingen. Nvard Zakarian staat op de kandidatenlijst van het Christen-Democratisch Appèl (CDA) en is geplaatst op nummer 22 voor de gemeenteraad.
De gemeenteraad speelt een belangrijke rol in het lokale bestuur. Besluiten worden genomen over onder meer wonen, sociale zekerheid, werkgelegenheid, onderwijs en de ontwikkeling van de stad.
Nvard Zakarian is jurist, gespecialiseerd in sociaal zekerheids- en arbeidsrecht. Met haar professionele ervaring wil zij zich inzetten voor bestaanszekerheid, voldoende werkgelegenheid en toegankelijke rechtshulp voor inwoners. Daarnaast wil zij bruggen slaan tussen verschillende gemeenschappen en de lokale overheid, en bijdragen aan een constructieve samenwerking binnen de stad.
De gemeenteraadsverkiezingen van 18 maart bieden inwoners de mogelijkheid om hun stem te laten horen en mee te beslissen over de toekomst van hun stad.

Wednesday, 4 March 2026

Իրանի շուրջ պատերազմը, ռուսական փորձը և Հայաստանի համար կենսական դասերը

 ՄԻՋԱԶԳԱՅԻՆ ՎԵՐՋԻՆ ԶԱՐԳԱՑՈՒՄՆԵՐԸ


04.03.2026/Նիդ.օրագիր/ Gagik Antonyan
Իսրայելա-ամերիկյան հարձակման և իրանյան նոր պատերազմի շուրջ առկա են մի շարք հանգամանքներ, որոնք, ցավոք, մնում են ստվերում։
Դրանք հանիրավի անտեսվում են ոչ միայն մեր երկրի բարձրագույն իշխանությունների և դիվանագետների կողմից (ինչը, թերևս, կարելի է ինչ-որ չափով հասկանալ), այլև միջազգայնագետների ու վերլուծաբանների շրջանում։ Այդ հարցերի մասին չխոսելն ու դրանք հաշվի չառնելը առնվազն անհեռատեսություն է, առավել ևս՝ վտանգավոր կարճատեսություն։
Անակնկալ հարձակմամբ ամերիկացիներն ու իսրայելցիները՝ ի դեմս նրանց առաջնորդներ համարվող Դոնալդ Թրամփի և Նաթանյահուի, բացահայտեցին քաղաքական նենգության մի ոճ, որը դժվար է համադրել միջազգային հարաբերությունների ընդունված կանոնների հետ։
Բանակցությունների գործընթացը ընթացքի մեջ էր, ներկայացվում էր որպես ճգնաժամի խաղաղ կարգավորման ուղի։ Իրանի ղեկավարությունը, արձագանքելով ամերիկյան առաջարկին, մասնակցում էր բազմափուլ բանակցություններին։ Վերջին փուլում, կողմերի հավաստմամբ, արձանագրվել էին որոշակի ձեռքբերումներ, և պայմանավորվածություն էր ձեռք բերվել հաջորդ հանդիպման շուրջ, որը կարող էր դառնալ վերջնական ու արդյունավետ։ Հենց դրանից էլ նենգաբար օգտվեց ԱՄՆ-ը։ Եվ դա՝ երկրորդ անգամ։
Նրա ծրագրած դիվային զարգացումները գնացին հետևյալ ուղղությամբ։
Իրանի բարձրագույն ղեկավարությունը, գտնվելով կառավարական նստավայրում (որքան միամիտ էին, ինչպես հավատացին Տրամփի խոսքերին ու չթաքնվեցին) և քննարկելով ձեռքբերված պայմանավորվածությունները, պատրաստվում էր ամերիկյան կողմին ներկայացնել վերջնական առաջարկներն ու համաձայնությունները։ Հենց այդ փուլում էլ տեղի ունեցան աղետալի ռմբահարումները։ Հարվածը հասցվեց այն պահին, երբ աշխարհիկ ղեկավարները ավարտել էին խորհրդակցությունը երկրի հոգևոր առաջնորդի հետ, և քննարկմանը ներգրավված էին բարձրաստիճան զինվորականները։ Ժամանակի ընտրությունը խոսուն էր։ Այն ոչ միայն ռազմական, այլև քաղաքական ուղերձ էր։ Եթե ռազմական գործողությունը իրականացվել է այն պահին, երբ կողմերը բանակցային փուլում էին և հրապարակայնորեն խոսում էին առաջընթացի մասին, ապա դա դիվանագիտական վստահության կոպիտ խախտում է և միջազգային հարաբերությունների հիմնարար սկզբունքների ոտնահարում։ Փաստը խոսում է այն մասին, թե որքանով է իրատեսական հավատալ հզոր երկրի առաջնորդի խոսքերին ու խաղաղասիրական հավաստիացումներին։
Դժվար չէ նկատել, որ նման սցենարը նոր չէ։ Պատմությունը բազմիցս արձանագրել է դեպքեր, երբ բանակցությունների սեղանի շուրջ ձեռքսեղմումներին հաջորդել են «գոտկատեղից ներքև» հարվածներ։ Իրանը նախկինում ևս առերեսվել է նման գործելաոճի հետ և, թերևս, չափազանց մեծ վստահություն է ցուցաբերել ամերիկյան խոստումների նկատմամբ։ Մինչդեռ միջազգային քաղաքականությունը բազմիցս ապացուցել է, որ մեծ տերությունների շահերն առավել հաճախ վեր են հռչակված սկզբունքներից։
Ակնկալվում էր, որ արագ ու գլխատող հարվածով հնարավոր կլինի կազմալուծել Իրանի ղեկավարությունը, սասանել պետական կառույցները, խթանել ներքին ցնցումներ և ճանապարհ հարթել արտաքին վերահսկողության համար։ Հաշվարկը պարզ էր՝ փոխել իշխանությունը, վերահսկելի վարչակարգ ձևավորել և դրանով ապահովել էներգակիրների ու ռազմավարական տարածքների հասանելիությունը։ Սակայն հաշվարկը չարդարացավ։ Իրանը՝ հազարամյակների պատմություն ու քաղաքակրթական ինքնագիտակցություն ունեցող պետություն, չընկրկեց։ Պատասխան հարվածները եղան կոշտ և շարունակական, ցույց տալով, որ խոսքը գոյամարտի մասին է։
Հարց է ծագում՝ ինչո՞ւ է Իրանը հարվածներ հասցնում նաև հարևան արաբական երկրներին։ Պատասխանը պարզ է․ այդ երկրներում տեղակայված են ամերիկյան ռազմաբազաներ, որոնք դիտարկվում են որպես անմիջական սպառնալիք։ Ռազմական ենթակառուցվածքները՝ զինամթերքով, տեխնիկայով և անձնակազմով, ընկալվում են ոչ թե որպես չեզոք օբյեկտներ, այլ որպես գործող ուժեր հակամարտության տրամաբանության մեջ։ Նավթային ենթակառուցվածքների և լոգիստիկ հանգույցների թիրախավորումը ևս դիտարկվում է որպես ռազմավարական քայլ։ Նույն տրամաբանության շրջանակում է նաև Հորմուզի նեղուցի շուրջ իրավիճակի սրացումը, որը համաշխարհային էներգետիկ շուկայի առանցքային ուղիներից է։
Իսկ ինչու Իրանը չի հարվածում Թուրքիային կամ Ադրբեջանին։ Թեև նման հարցադրումները շրջանառվում են, ակնհայտ է, որ Իրանը գործում է հաշվարկված ռազմավարությամբ՝ փորձելով խուսափել հակամարտության անվերահսկելի ընդլայնումից։ Միևնույն ժամանակ, ակնհայտ է, որ տարածաշրջանային ցանկացած երկիր, որը իր տարածքը կտրամադրի հակաիրանական ռազմական գործողությունների համար, ինքնաբերաբար կդառնա հավանական թիրախ։
Այս համատեքստում չի կարելի անտեսել նաև ռուս-ուկրաինական պատերազմը։ Արևմուտքը Ռուսաստանին մեղադրում է ագրեսիայի մեջ, սակայն Ռուսաստանի դիրքորոշման հիմքում դրված է անվտանգության գոտիների և ազդեցության ոլորտների նույն հարցը։ Երբ ՆԱՏՕ-ի ենթակառուցվածքները մոտենում էին Ռուսաստանի սահմաններին, Մոսկվան դա դիտարկեց որպես գոյաբանական սպառնալիք։ Նմանատիպ տրամաբանություն է գործում նաև Իրանի պարագայում։ Ահա ինչու է հարվածում։ Անվտանգության ընկալումը մեծ տերությունների համար հաճախ գերակա է իրավական կամ բարոյական հարթություններից։
Հայաստանի համար այս զարգացումները ունեն անմիջական նշանակություն։ Մեր տարածաշրջանը մեծ տերությունների շահերի խաչմերուկում է։ Հայաստանի հարավային հատվածը՝ Սյունիքը, Իրանի համար ունի ռազմավարական նշանակություն՝ որպես կապի և հավասարակշռության առանցք։ «Անխոչընդոտ ճանապարհների» և «միջանցքների» գաղափարները պետք է դիտարկվեն ոչ թե զուտ տնտեսական, այլ նաև անվտանգային հարթությունում։ Ցանկացած որոշում, որը կարող է փոխել տարածաշրջանային ուժերի հավասարակշռությունը, ենթադրում է երկարաժամկետ հետևանքներ։
Եթե Թուրքիան, լինելով ՆԱՏՕ-ի անդամ և ԱՄՆ-ի ռազմավարական գործընկեր, ստանում է ուղիղ վերահսկող կամ ազդեցիկ դեր այդ ճանապարհների նկատմամբ, ապա դա չի կարող ընկալվել որպես չեզոք տնտեսական նախագիծ։ Դա անվտանգության հարց է։ Իսկ անվտանգությունը մեծ պետությունների համար երբեք երկրորդական չէ։ Իրանի համար հարցը ուղղակի առաջնային է։
Այս պատերազմը ցույց է տալիս, որ «խաղաղություն» կոչվածը երբեմն կարող է դառնալ քաղաքական գործիք՝ ժամանակ շահելու կամ հարմար պահ ընտրելու համար։ Ուստի Հայաստանի քաղաքական ղեկավարությունը պարտավոր է սթափ գնահատել իրադրությունը, հասկանալ ուժերի իրական դասավորությունը և առաջնորդվել բացառապես ազգային շահերով։ Մեծ տերությունների միջև հակամարտությունները երբեք չեն մնում տեղային․ դրանք վերաձևում են ամբողջ տարածաշրջանները։
Հայաստանի հարավը՝ Սյունիքը, այո, ունի բացառիկ ռազմավարական նշանակություն թե՛ Իրանի, թե՛ այլ դերակատարների համար։ Ցանկացած «միջանցքային» լուծում կամ արտաքին ուժերի ռազմական ներգրավվածություն կարող է փոխել տարածաշրջանային հավասարակշռությունը։ Իսկ մեծ տերությունների հակամարտության պայմաններում հավասարակշռության խախտումը հազվադեպ է լինում առանց ծանր հետևանքների։
Իրանը, լինելով այս հակամարտության անմիջական մասնակից, իր գործողությունները ներկայացնում է որպես ինքնապաշտպանություն և գոյամարտ։ Անկախ գնահատականներից, մի բան ակնհայտ է՝ Մերձավոր Արևելքում ձևավորվում է նոր ուժային հավասարակշռություն, և յուրաքանչյուր պետություն, այդ թվում՝ Հայաստանը, պարտավոր է այդ իրողությունից բխող դասերը քաղել։
Այս պայմաններում Հայաստանի իշխանությունների յուրաքանչյուր քայլ պետք է չափված լինի ոչ թե կարճաժամկետ քաղաքական շահերով, այլ երկարաժամկետ գոյաբանական հաշվարկով։ Պատմությունը ցույց է տվել՝ փոքր պետությունները ամենամեծ գինը վճարում են այն ժամանակ, երբ չեն հասկանում մեծ խաղի կանոնները։
Գագիկ ԱՆՏՈՆՅԱՆ
ՆԻԴ.ՕՐԱԳՐԻ ԿՈՂՆԻՑ-Մարտի 4-ի դրությամբ (2026 թ.) Իրանի շուրջ հակամարտության իրավիճակը շարունակում է սրվել և մտել է հինգերորդ օրը (հաշվի առնելով, որ հիմնական հարձակումները սկսվել են փետրվարի 28-ին)։ Ահա հիմնական թարմացումները՝ հիմնված վերջին հասանելի տեղեկատվության վրա (մարտի 4-ի կեսօրի դրությամբ)։
Հիմնական զարգացումներ
ԱՄՆ-Իսրայելյան հարձակումները շարունակվում են ինտենսիվորեն։ Իսրայելը հայտարարել է «լայնածավալ հարվածների ալիքի» մասին Իրանի ենթակառուցվածքների, հրամանատարական կենտրոնների և միջուկային օբյեկտների դեմ (ներառյալ Թեհրանի շրջակայքում գտնվող գաղտնի միջուկային կայաններ)։ ԱՄՆ-ը հայտնել է, որ ոչնչացրել է Իրանի օդուժի և նավատորմի մեծ մասը, ինչպես նաև գրեթե 2000 թիրախներ (ներառյալ հրթիռային կայաններ և օդային պաշտպանության համակարգեր)։ ԱՄՆ-ի կենտրոնական հրամանատարությունը (CENTCOM) շարունակում է «24/7» հարվածներ՝ օդից, ծովից, տիեզերքից և կիբեր տիրույթից։
Իրանի պատասխան գործողությունները։ Իրանը շարունակում է հրթիռային և դրոնային հարձակումներ Իսրայելի, ԱՄՆ-ի ռազմաբազաների և դաշնակիցների (Քաթար, Բահրեյն, ԱՄԷ, Քուվեյթ, Սաուդյան Արաբիա) վրա։ Հարվածներ են եղել ԱՄՆ դեսպանատանը Դուբայում, Ռիադում և այլ վայրերում։ Իրանը փակել է Հորմուզի նեղուցը (որը համաշխարհային նավթի 20%-ի անցումային ուղի է) և հայտարարել է, որ «ամբողջությամբ վերահսկում է» այն՝ սպառնալով հարվածել ցանկացած նավի։ Սա հանգեցրել է նավթի գների կտրուկ բարձրացման և համաշխարհային էներգետիկ շուկայի խափանումների։
Զոհեր և վնասներ (մոտավոր տվյալներ)։
Իրանում՝ առնվազն 787 զոհ (ներառյալ Գերագույն առաջնորդ Այաթոլլահ Ալի Խամենեին և բարձրաստիճան պաշտոնյաներ), հարյուրավոր վիրավորներ (Իրանի Կարմիր Խաչի տվյալներով)։
Իսրայելում՝ առնվազն 11 զոհ, հարյուրավոր վիրավորներ (հրթիռային հարվածների հետևանքով)։
ԱՄՆ-ում՝ 6 զինծառայող զոհված, 18 վիրավոր (հիմնականում դրոնային հարվածներից Պարսկական ծոցի երկրներում)։
Այլ երկրներում (Պարսկական ծոցի պետություններ)՝ առնվազն 8 զոհ։
Լրացուցիչ՝ Լիբանանում Իսրայելը շարունակում է հարվածել Հեզբոլլահի դիրքերին, ինչը սրում է իրավիճակը։ 
Խամենեիի մահից հետո Իրանը շտապում է նոր Գերագույն առաջնորդ ընտրել (հնարավոր թեկնածուներից է նրա որդին՝ Մոջտաբա Խամենեին)։ Իսրայելի պաշտպանության նախարար Իսրայել Կացը սպառնացել է, որ ցանկացած նոր առաջնորդ կդառնա «թիրախ»։
ԱՄՆ-ում։ Թրամփը հայտարարել է, որ հարվածները կշարունակվեն մինչև նպատակների իրագործումը (Իրանի հրթիռային և միջուկային ծրագրերի ոչնչացում, նավատորմի ոչնչացում) և չի բացառել ցամաքային գործողություններ (թեև փորձագետները կարծում են, որ դա կլինի սահմանափակ հատուկ գործողություններ, ոչ լայնածավալ ներխուժում)։ Սենատում քննարկվում է War Powers Act-ը՝ Թրամփի գործողությունները սահմանափակելու համար։ Դեմոկրատները քննադատում են՝ պնդելով, որ չկան հստակ նպատակներ և ռիսկ կա երկարատև պատերազմի։
Միջազգային արձագանք։ Ռուսաստանը դատապարտել է հարձակումները որպես «ագրեսիա»։ ՄԱԿ-ը կոչ է անում զսպվածության։ Նավթի գները բարձրացել են, օդային տարածքը փակ է Մերձավոր Արևելքում, իսկ Հորմուզի նեղուցի փակումը սպառնում է համաշխարհային էներգետիկ ճգնաժամով։
Իրավիճակը շատ դինամիկ է, և հնարավոր է հետագա սրացումներ (հատկապես եթե Իրանը շարունակի հարվածել դաշնակիցների վրա կամ եթե ԱՄՆ-ը սկսի նավեր ուղեկցել նեղուցով)։ Հայաստանի համար այս զարգացումները շարունակում են մնալ կարևոր՝ հաշվի առնելով Սյունիքի ռազմավարական դերը և տարածաշրջանային հավասարակշռության փոփոխությունները։



Tuesday, 3 March 2026

Լսողության միջազգային օր. դժվարությունների հաղթահարման իմ ճանապարհը

 

ՀԵՏԱՔՐՔԻՐ

03.03.2036
Աննա Մարտիրոսյան / Նիդերլանդական օրագիր
Այսօր Լսողության միջազգային օրն է։ Օր, որը հիշեցնում է, որ աշխարհում միլիոնավոր մարդիկ ապրում են լսողության տարբեր աստիճանի խնդիրներով՝ բնածին, ժառանգական կամ ձեռքբերովի։ Այդ միլիոնավոր մարդկանցից մեկը ես եմ։
Իմ ծանրալսությունը ձեռքբերովի է։ Մանկուց կրում եմ զույգ լսողական ապարատներ։ Բայց եթե այսօր կարողանում եմ ազատ արտահայտվել, մտածել ու գրել մայրենի լեզվով, դա իմ լուսահոգի մայրիկի անսահման նվիրումի, նրա համառ պայքարի, սուրդոմանկավարժի հետևողական աշխատանքի և բժիշկ-սուրդոլոգի հետ համատեղ ջանքերի արդյունքն է։ Լռության հետ իմ պայքարը երբեք միայն իմը չի եղել․ այն եղել է ընտանիքիս հավատքի ու սիրո պատմությունը։
Հայաստանում անցած ճանապարհս շատերին է հայտնի։ Սակայն կյանքի մի կարևոր փուլ սկսվեց ամուսնությունից հետո, երբ տեղափոխվեցի Նիդերլանդներ՝ սկսելու նոր կյանք՝ բառիս բուն իմաստով զրոյից։ Դա համընկավ կորոնավիրուսի ամենաթեժ շրջանի հետ․ փակ սահմաններ, սոցիալական սահմանափակումներ, անորոշություն։ Նոր երկիր, նոր լեզու, նոր օրենքներ, նոր պատասխանատվություն։
Այս հինգ տարիները (2020–2025) դարձան իմ կյանքի ամենահագեցած և փոխակերպող շրջանը։
Առաջին ձեռքբերումս՝ ներքին հաղթանակն էր․ չվախենալ նորից սկսելուց։ Երբ ամեն ինչ անծանոթ է, ամեն քայլը դառնում է փոքրիկ հաղթահարում։
Երկրորդը՝ հոլանդերենի ուսումնասիրությունը։ Լեզու, որն իրավամբ համարվում է բարդերից մեկը։ A1-ից մինչև B2 մակարդակ հասնելը միայն լեզվի ուսուցում չէր․ դա հասարակության կառուցվածքը, իրավական համակարգը, մշակույթը հասկանալու գործընթաց էր։
Երրորդը՝ նոր բնակարանի ձեռքբերումն ու լիարժեք տեղավորվելը։ Տունը միայն պատեր չեն․ այն ապահովության և կայունության զգացողություն է օտար երկրում։
Չորրորդը՝ պետական քննությունների հաջող հանձնումը և քաղաքացիության ձեռքբերումը։ Նիդերլանդներում քաղաքացիություն ստանալը պահանջում է բարձր պատրաստվածություն, ինտեգրում և պատասխանատվություն։ Այդ ճանապարհը երկար էր, երբեմն՝ հոգնեցուցիչ, բայց արժանի։
Հինգերորդը և ամենակարևորը՝ մեր առաջնեկի՝ Կարոյի ծնունդը։ Նա լույս բերեց մեր կյանք, նոր իմաստ և նոր ուժ՝ շարունակելու առաջ գնալ։
Սակայն 2025 թվականը նաև իմ կյանքի ամենածանր էջերից մեկն էր։ Երկնային լույս դարձավ մայրս։ Տարեվերջին՝ նաև ամուսնուս մայրը։ Այդ տարին դարձավ հիշողությունների, կարոտի և ներքին մեծ լռության տարի։ Երբեմն կյանքի ամենամեծ փորձությունները գալիս են ձեռքբերումների կողքին՝ հիշեցնելու, որ ուժեղ լինելը նաև ցավը արժանապատվորեն կրելն է։
Նիդերլանդները հաճախ բնութագրվում է որպես խիստ օրենքներով, բարդ, բայց կայուն համակարգ ունեցող երկիր։ Այստեղ լսողության խնդիրներ ունեցող մարդիկ հասարակության լիարժեք մասն են։ Նրանք անկաշկանդ կրում են լսողական ապարատներ՝ առանց բարդույթների ու թաքցնելու փորձերի։ Շատ երեխաներ օգտվում են նաև հոլանդական ժեստերի լեզվից, և դա ընկալվում է որպես բնական հաղորդակցման ձև։ Հասարակության ընդունողականությունն այստեղ տեսանելի և գործնական է։
Լսողության միջազգային օրը ինձ համար ոչ միայն հիշեցում է դժվարությունների մասին, այլև ապացույց, որ սահմանափակումը կարող է դառնալ ուժի աղբյուր։ Լռությունը կարող է դառնալ լսելու նոր ձև։ Իսկ փորձությունը՝ ինքնաճանաչման ճանապարհ։
Թող յուրաքանչյուր մարդ, ով ապրում է լսողության խնդրով, երբեք չզգա իրեն միայնակ։ Թող ընտանիքների հավատը, հասարակության աջակցությունն ու անձնական հաստատակամությունը շարունակեն փոխել ճակատագրեր։
Բոլորիս առողջություն և համբերություն։
Լույս՝ մեր հիշողություններին, ուժ՝ մեր ապագային։
Նիդերլանդներ

Monday, 2 March 2026

Ռոտերդամ.«շարժական անտառ» նախագիծը, Սպիտակ տուն

 


Ռոտերդամի «շարժական անտառ» նախագիծը

02.03.2026/Նիդ.օրագիր
Rotterdam քաղաքում իրականացվում է ժամանակավոր քաղաքային արվեստի և բնապահպանական նախաձեռնություն՝ Bos op Poten («Անտառ ոտքերի վրա») անվանումով։
Նախագծի շրջանակում քաղաքային միջավայրում՝ մայթերի և հրապարակների վրա, տեղադրվել են մեծ կոնտեյներների մեջ տնկված ծառեր։ Ծառերը տեղակայված են շարժական հարթակների վրա, ինչի շնորհիվ դրանք հնարավոր է տեղափոխել տարբեր վայրեր՝ ձևավորելով յուրատեսակ «շարժական անտառ»։
Յուրաքանչյուր ծառ ունի տեղեկատվական պիտակ՝ տվյալ տեսակի, ծագման և էկոլոգիական նշանակության մասին։ Տեղադրված են նաև QR կոդեր, որոնց միջոցով քաղաքացիները կարող են առցանց ծանոթանալ նախագծի գաղափարին և ծառերի կարևորությանը քաղաքային էկոհամակարգում։
Նախաձեռնության նպատակն է ուշադրություն հրավիրել քաղաքներում կանաչ տարածքների դերի, կլիմայական փոփոխություններին հարմարվելու անհրաժեշտության և բնության ու քաղաքային միջավայրի փոխհարաբերության վրա։ Թափանցիկ ծածկույթներով ձևավորումը խորհրդանշում է քաղաքային պայմաններում բնության «պաշտպանված» և միաժամանակ «խոցելի» վիճակը։
«Bos op Poten»-ը համադրում է արվեստն ու քաղաքաշինական մտածողությունը՝ առաջարկելով ժամանակակից լուծում հանրային տարածքներում կանաչ միջավայր ստեղծելու համար։
Anahit Aghabekyan (Մեր թղթ.)
https://www.youtube.com/shorts/Bd9m5oifizk

Witte Huis (Ռոտերդամի Սպիտակ տուն)

02.03.2026/Նիդ.օրագիր

Witte Huis-ը («Սպիտակ տուն») գտնվում է Rotterdam քաղաքում և համարվում է Եվրոպայի առաջին «երկնաքերերից» մեկը։

 Կառուցում

Կառուցվել է 1897–1898 թվականներին

Ճարտարապետ՝ Willem Molenbroek

Բարձրությունը՝ մոտ 43 մետր

Ունի 10 հարկ

 Ճարտարապետություն

Կառուցված է արտ նուվո (Art Nouveau) ոճով

Օգտագործվել է սպիտակ քար, ինչի պատճառով էլ ստացել է «Սպիտակ տուն» անվանումը

Շենքը ունի երկաթյա ամուր հիմք, ինչը նորարարական լուծում էր այն ժամանակ

 Պատմական նշանակություն

Շինարարության պահին համարվում էր Եվրոպայի ամենաբարձր գրասենյակային շենքերից մեկը

Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի ընթացքում, երբ Ռոտերդամի մեծ մասը ռմբակոծվեց, շենքը հրաշքով պահպանվեց

Այսօր հանդիսանում է ազգային հուշարձան

 Այսօր

Շենքում այժմ գործում են գրասենյակներ և ռեստորաններ, իսկ վերին հարկից բացվում է գեղեցիկ տեսարան քաղաքի վրա։

Anahit Aghabekyan (Մեր թղթ.)