2026 թվականի մայիսի 3–5-ը Երևանը դարձավ եվրոպական և ավելի լայն՝ եվրատլանտյան քաղաքականության կարևորագույն կենտրոններից մեկը՝ հյուրընկալելով Եվրոպական քաղաքական համայնքի (ԵՔՀ) 8-րդ գագաթնաժողովը, ԵՄ–Հայաստան առաջին բարձր մակարդակի երկկողմ գագաթնաժողովը, ինչպես նաև «Yerevan Dialogue» միջազգային ֆորումը և տասնյակ երկկողմ հանդիպումներ։ Հայաստանի անկախությունից ի վեր նման մասշտաբի և աշխարհաքաղաքական կշռի միջազգային միջոցառում երկրում երբևէ չէր անցկացվել։ Մոտ հիսուն պետությունների և կառավարությունների ղեկավարների, եվրոպական կառույցների նախագահների, միջազգային կազմակերպությունների ղեկավարների ու անվտանգության ոլորտի բարձրաստիճան ներկայացուցիչների ներկայությունը Երևանը մի քանի օրով վերածեց համաեվրոպական դիվանագիտական հարթակի։
Երևանյան գագաթնաժողովների քաղաքական նշանակությունը պայմանավորված էր ոչ միայն ներկայացվածության մակարդակով, այլև այն բարդ միջազգային միջավայրով, որի պայմաններում դրանք անցկացվեցին։ Եվրոպան շարունակում է գործել խորացող աշխարհաքաղաքական անկայունության պայմաններում․ Ուկրաինայում շարունակվող պատերազմը, Մերձավոր Արևելքում աճող լարվածությունը, Միացյալ Նահանգների արտաքին քաղաքական առաջնահերթությունների վերանայման հնարավորությունը և հետխորհրդային տարածքում Ռուսաստանի ազդեցության աստիճանական նվազումը եվրոպական մայրաքաղաքներին ստիպում են վերաիմաստավորել իրենց անվտանգային և քաղաքական ճարտարապետությունը։
Այս համատեքստում Եվրոպական քաղաքական համայնքը, որն ի սկզբանե ընկալվում էր որպես ոչ ֆորմալ քաղաքական երկխոսության հարթակ, աստիճանաբար վերածվում է ռազմավարական համակարգման կարևոր մեխանիզմի։ Երևանում անցկացված գագաթնաժողովը հատկապես ընդգծեց այդ վերափոխումը։ «Միասնություն և կայունություն Եվրոպայում» կարգախոսը փաստացի արտացոլում էր եվրոպական քաղաքական էլիտայի ներկայիս առաջնահերթությունները՝ անվտանգային ինքնավարության ամրապնդում, էներգետիկ և տրանսպորտային կապուղիների պաշտպանություն, արտաքին միջամտությունների սահմանափակում և ժողովրդավարական կայունության պահպանում։
Քննարկումների առանցքում էին ոչ միայն Ուկրաինան և Ռուսաստանի հետ առճակատումը, այլև Հարավային Կովկասի ապագան, Միջերկրական տարածաշրջանի անվտանգությունը, թվային ենթակառուցվածքների վերահսկողությունը և տնտեսական կապակցվածության նոր ուղիները։ Այս իմաստով Երևանը դարձավ ոչ միայն հանդիպումների վայր, այլև եվրոպական ռազմավարական վերաիմաստավորման կարևոր հարթակ։
Գագաթնաժողովները խորհրդանշական շրջադարձ արձանագրեցին նաև Հայաստանի արտաքին քաղաքականության համար։ Վերջին տարիներին անվտանգության ոլորտում Հայաստանի և Ռուսաստանի հարաբերություններում կուտակված անվստահությունը ձևավորել է նոր ռազմավարական հաշվարկներ Երևանում։ Այդ ֆոնին ԵՄ–Հայաստան առաջին երկկողմ գագաթնաժողովը ձեռք բերեց առանձնահատուկ նշանակություն։ Այն արդեն ոչ միայն համագործակցության ընդլայնման մասին քաղաքական հայտարարություն էր, այլև ազդակ, որ Հայաստանը փորձում է բազմազանեցնել իր արտաքին քաղաքական և անվտանգային հենարանները։
Գագաթնաժողովի ընթացքում ներկայացված տնտեսական և ենթակառուցվածքային նախաձեռնությունները ցույց տվեցին, որ Բրյուսելը պատրաստ է խորացնել իր ներգրավվածությունը Հայաստանում։ Քննարկվեցին տրանսպորտային կապերի արդիականացման, թվային համակարգերի ինտեգրման, էներգետիկ անկախության, սահմանային կառավարման և ներդրումային լայնածավալ ծրագրեր։ Առանձնահատուկ ուշադրություն դարձվեց նաև անվտանգության ոլորտում համագործակցության ընդլայնմանը՝ ներառյալ ԵՄ քաղաքացիական առաքելության գործունեության շարունակականությունը, հակակիբերհարձակումային համակարգերի զարգացումը և հիբրիդային սպառնալիքների դեմ պայքարը։
Երևանյան հանդիպումները միաժամանակ ընդգծեցին Հարավային Կովկասի աճող ռազմավարական նշանակությունը։ Եթե մի քանի տարի առաջ տարածաշրջանը դիտարկվում էր հիմնականում ռուս-թուրքական ազդեցության մրցակցության համատեքստում, ապա այժմ այն ավելի ու ավելի է ընկալվում որպես եվրոպական անվտանգության համակարգի բաղկացուցիչ հատված։ Եվրոպական առաջնորդների հայտարարություններում հստակ նկատվում էր այն մոտեցումը, որ Հայաստան–Ադրբեջան խաղաղության գործընթացը պետք է դուրս գա բացառապես երկկողմ տրամաբանությունից և ստանա ավելի լայն միջազգային աջակցություն։
Այս համատեքստում Եվրոպական միությունը փորձում է ամրապնդել իր դերը որպես միջնորդ, ներդրող և քաղաքական հավասարակշռող ուժ։ Երևանում տեղի ունեցած քննարկումները ցույց տվեցին, որ Բրյուսելը պատրաստ է ոչ միայն աջակցել խաղաղության բանակցություններին, այլև ներգրավվել հետպատերազմյան տնտեսական և ենթակառուցվածքային վերականգնման ծրագրերում։ Միևնույն ժամանակ եվրոպական դիվանագիտությունը շարունակում է խուսափել տարածաշրջանի կոշտ բևեռացումից՝ պահպանելով հարաբերական հավասարակշռություն Թուրքիայի, Ադրբեջանի և Հայաստանի հետ հարաբերություններում։
Գագաթնաժողովի ուշագրավ դրվագներից էր նաև Կանադայի մասնակցությունը, ինչը խորհրդանշական իմաստով ընդլայնեց Եվրոպական քաղաքական համայնքի աշխարհագրական և քաղաքական շրջանակները։ Սա վկայում է, որ եվրոպական պետությունները ձգտում են ձևավորել ավելի լայն քաղաքական դաշինքային համակարգ՝ հիմնված ոչ միայն աշխարհագրական, այլև արժեքային և ռազմավարական ընդհանրությունների վրա։ Փաստացի ձևավորվում է հարթակ, որը նպատակ ունի լրացնել այն բացերը, որոնք առաջացել են ՆԱՏՕ-ի, ԵՄ-ի և ավանդական տրանսատլանտյան կառույցների ներսում առկա տարաձայնությունների պայմաններում։
Հայաստանի համար այս գործընթացը ստեղծում է և՛ հնարավորություններ, և՛ ռիսկեր։ Մի կողմից՝ Երևանը ստանում է արտաքին քաղաքական նոր մանևրային տարածք, ֆինանսական և քաղաքական աջակցության նոր աղբյուրներ, ինչպես նաև միջազգային տեսանելիության բարձրացում։ Մյուս կողմից՝ Արևմուտքի հետ արագացող մերձեցումը կարող է խորացնել հակասությունները Ռուսաստանի հետ և Հայաստանը ներքաշել ավելի լայն աշխարհաքաղաքական մրցակցության մեջ։ Հետևաբար առաջիկա տարիներին հայկական դիվանագիտության գլխավոր մարտահրավերը կլինի համադրել եվրոպական ինտեգրման ձգտումները տարածաշրջանային անվտանգության իրական սահմանափակումների հետ։
Այնուամենայնիվ, մայիսի 3–5-ի երևանյան գագաթնաժողովներն արդեն կարելի է դիտարկել որպես Հայաստանի նորագույն դիվանագիտական պատմության շրջադարձային իրադարձություններից մեկը։ Դրանք ոչ միայն բարձրացրին Երևանի միջազգային քաղաքական կշիռը, այլև ցույց տվեցին, որ Հարավային Կովկասը աստիճանաբար վերածվում է եվրոպական ռազմավարական մտածողության կարևոր ուղղություններից մեկի։ Եվրոպան, իր հերթին, փորձեց Երևանից հղել ավելի լայն քաղաքական ուղերձ՝ ներկայիս ճգնաժամային աշխարհակարգում պատրաստ լինելով ձևավորել ավելի ինքնուրույն և համակարգված աշխարհաքաղաքական դերակատարություն։
Միջազգային մամուլի ուշագրավ արձագանքները
Միջազգային մամուլի արձագանքները ցույց տվեցին, որ Երևանում անցկացված միջոցառումները դիտարկվում են ոչ միայն որպես բարձր մակարդակի դիվանագիտական հանդիպումների շարք, այլև որպես Հայաստանի արտաքին քաղաքական վերադասավորման և Հարավային Կովկասում ձևավորվող նոր աշխարհաքաղաքական իրականության կարևոր խորհրդանիշ։
Արևմտյան առաջատար լրատվամիջոցների մեծ մասը գործընթացները ներկայացրեց որպես Հայաստանի՝ հետխորհրդային անվտանգային և քաղաքական համակարգից աստիճանական հեռացման հերթական փուլ։ Բրիտանական The Guardian-ը ընդգծում էր, որ Եվրոպական միությունը վերջին ամիսներին էապես ակտիվացրել է ներգրավվածությունը Հայաստանում՝ ընդլայնելով քաղաքական, անվտանգային և ինստիտուցիոնալ աջակցությունը։ Պարբերականի գնահատմամբ՝ Բրյուսելը Երևանին աջակցում է կիբերանվտանգության, ապատեղեկատվության դեմ պայքարի և պետական ինստիտուտների դիմակայունության ամրապնդման ուղղություններով՝ այդ ամենը դիտարկելով որպես Ռուսաստանի ազդեցության սահմանափակման ավելի լայն եվրոպական ռազմավարության բաղադրիչ։
Ֆրանսիայի նախագահ Emmanuel Macron-ի ակտիվ մասնակցությունը միջազգային մամուլում արժանացավ առանձնահատուկ ուշադրության։ Ֆրանսիական և բրիտանական վերլուծական շրջանակները նրա այցը մեկնաբանեցին ոչ միայն որպես Հայաստանի նկատմամբ քաղաքական աջակցության դրսևորում, այլև որպես Փարիզի փորձ՝ ամրապնդելու իր դերակատարությունը Հարավային Կովկասում՝ տարածաշրջանում ռուսական ազդեցության թուլացման պայմաններում։ Որոշ հրապարակումներ նույնիսկ նշում էին, որ Մակրոնի ներկայությունը Երևանում ուղերձ էր թե՛ Մոսկվային, թե՛ Բաքվին, որ Եվրոպան այլևս Հարավային Կովկասը չի դիտարկում բացառապես ռուսական ազդեցության գոտու շրջանակում։
Եվրոպական պաշտոնական շրջանակներում ևս գագաթնաժողովը ներկայացվեց որպես պատմական փուլ։ Եվրոպական խորհրդի նախագահ Անտոնիո Կոստան հայտարարեց, որ Եվրոպական քաղաքական համայնքի գագաթնաժողովը առաջին անգամ անցկացվում է Հարավային Կովկասում, ինչը վկայում է Հայաստանի աճող քաղաքական նշանակության մասին եվրոպական օրակարգում։ Եվրոպացի պաշտոնյաների հայտարարություններում առանձնահատուկ ուշադրություն էր դարձվում Հայաստան–Ադրբեջան հարաբերությունների կարգավորմանը՝ որպես տարածաշրջանային կայունության առանցքային նախապայմանի։
Միջազգային մամուլի ուշադրության կենտրոնում էր նաև ԵՄ–Հայաստան առաջին երկկողմ գագաթնաժողովը, որը շատ վերլուծաբաններ գնահատեցին որպես հարաբերությունների որակական նոր փուլ։ Եվրոպական և հյուսիսամերիկյան քաղաքական պարբերականներում ընդգծվում էր, որ Բրյուսելը Հայաստանին այլևս չի դիտարկում միայն որպես «Արևելյան գործընկերության» շարքային մասնակից, այլ փորձում է ձևավորել ավելի խորը և երկարաժամկետ գործընկերություն՝ ներառյալ անվտանգային համագործակցությունը, սահմանների կառավարումը, էներգետիկ կապակցվածությունը և ենթակառուցվածքային նախագծերը։
Առանձին ուշադրության արժանացավ նաև «Yerevan Dialogue» միջազգային ֆորումը, որը ներկայացվեց որպես Երևանի փորձ՝ ձևավորելու բազմակողմ քաղաքական և ռազմավարական քննարկումների մշտական հարթակ։ Եվրոպական փորձագիտական շրջանակներում այն դիտարկվեց որպես Հայաստանի՝ «փոքր պետությունից նախաձեռնող դերակատարի» վերածվելու փորձ։ Որոշ վերլուծական հրապարակումներ նույնիսկ համեմատում էին «Yerevan Dialogue»-ը տարածաշրջանային մակարդակով Մյունխենի անվտանգության համաժողովի ձևաչափի հետ։
Ադրբեջանի նախագահ Իլհամ Ալիևի հեռավար մասնակցությունը նույնպես լայն արձագանք գտավ։ Ադրբեջանական և թուրքական լրատվամիջոցները շեշտադրում էին նրա հայտարարությունը, թե տարածաշրջանում խաղաղության գործընթացն արդեն մտել է գործնական փուլ։ Սակայն եվրոպական մամուլն առավել մեծ ուշադրություն դարձրեց Ալիևի քննադատությանը Եվրախորհրդարանի հասցեին։ Նրա հայտարարությունները արևմտյան մի շարք վերլուծաբանների կողմից մեկնաբանվեցին որպես Բաքվի շարունակական դժգոհության արտահայտություն եվրոպական որոշ շրջանակների կողմից Ադրբեջանին ուղղված քննադատության նկատմամբ։
Միջազգային մամուլում լայնորեն լուսաբանվեցին նաև վարչապետ Նիկոլ Փաշինյանի հանդիպումները Էմանուել Մակրոնի, ՈՒրսուլա ֆոն դեր Լեյենի, Անտոնիո Կոստայի և եվրոպական այլ առաջնորդների հետ։ Արևմտյան վերլուծական շրջանակները դրանք դիտարկում էին որպես Հայաստանի՝ եվրոպական քաղաքական և անվտանգային համակարգի հետ հարաբերությունների ինստիտուցիոնալ խորացման հերթական քայլ։
Ընդհանուր առմամբ, միջազգային մամուլի գերակշիռ գնահատականն այն էր, որ Երևանում անցկացված այս բազմաշերտ դիվանագիտական միջոցառումները Հայաստանի համար դարձան ոչ միայն կազմակերպչական և քաղաքական հաջողություն, այլև նոր արտաքին քաղաքական ինքնության ցուցադրություն։ Միաժամանակ բազմաթիվ մեկնաբանություններում ընդգծվում էր, որ եվրոպական քաղաքական աջակցությունը դեռ պետք է վերածվի երկարաժամկետ տնտեսական, անվտանգային և ինստիտուցիոնալ գործիքների, որպեսզի Հայաստանի եվրոպական ուղղության խորացումը ստանա կայուն և գործնական բնույթ։
Նաիրա ԳԱՍՊԱՐՅԱՆ (Հայաստան)
Աշոտ ԿՆԻԱԶՅԱՆ (Նիդերլանդներ)
On May 3-5, 2026, Yerevan became one of the most important centers of European and broader Euro-Atlantic politics, hosting the 8th Summit of the European Political Community (EPC), the first high-level bilateral EU-Armenia summit, as well as the Yerevan Dialogue international forum and dozens of bilateral meetings. An international event of such scale and geopolitical weight had never been held in the country since Armenia gained independence. The presence of nearly fifty heads of state and government, presidents of European institutions, heads of international organizations and high-ranking representatives of the security sector turned Yerevan into a pan-European diplomatic platform for several days.
The political significance of the Yerevan summits was determined not only by the level of representation, but also by the complex international environment in which they were held. Europe continues to operate in conditions of deepening geopolitical instability; The ongoing war in Ukraine, rising tensions in the Middle East, the possibility of a reassessment of the United States’ foreign policy priorities, and the gradual decline of Russia’s influence in the post-Soviet space are forcing European capitals to rethink their security and political architecture.
In this context, the European Political Community, which was initially perceived as a platform for informal political dialogue, is gradually turning into an important mechanism for strategic coordination. The summit held in Yerevan particularly emphasized this transformation. The slogan “Unity and Stability in Europe” actually reflected the current priorities of the European political elite: strengthening security autonomy, protecting energy and transport corridors, limiting external interference, and maintaining democratic stability.
The focus of the discussions was not only on Ukraine and the confrontation with Russia, but also on the future of the South Caucasus, the security of the Mediterranean region, control of digital infrastructure, and new ways of economic connectivity. In this sense, Yerevan became not only a meeting place, but also an important platform for European strategic rethinking.
The summits also marked a symbolic turning point for Armenia’s foreign policy. The distrust that has accumulated in recent years in the security sphere between Armenia and Russia has shaped new strategic calculations in Yerevan. Against this background, the first bilateral EU-Armenia summit acquired special significance. It was not only a political statement on expanding cooperation, but also a signal that Armenia is trying to diversify its foreign policy and security pillars.
The economic and infrastructure initiatives presented during the summit showed that Brussels is ready to deepen its involvement in Armenia. The modernization of transport links, the integration of digital systems, energy independence, border management and large-scale investment projects were discussed. Particular attention was also paid to expanding cooperation in the security sector, including the continuation of the EU civilian mission, the development of counter-cyberattack systems and the fight against hybrid threats.
The Yerevan meetings also highlighted the growing strategic importance of the South Caucasus. While a few years ago the region was viewed primarily in the context of Russian-Turkish competition for influence, it is now increasingly perceived as an integral part of the European security system. The statements of European leaders clearly indicated that the Armenia-Azerbaijan peace process should go beyond the exclusively bilateral logic and receive broader international support.
In this context, the European Union is trying to strengthen its role as a mediator, investor and political balancing force. The discussions in Yerevan showed that Brussels is ready not only to support peace negotiations, but also to engage in post-war economic and infrastructural reconstruction programs. At the same time, European diplomacy continues to avoid a rigid polarization of the region, maintaining a relative balance in relations with Turkey, Azerbaijan and Armenia.
Another notable episode of the summit was the participation of Canada, which symbolically expanded the geographical and political scope of the European political community. This indicates that European states are striving to form a broader political alliance system based not only on geographical, but also on value and strategic commonalities. In fact, a platform is being formed that aims to fill the gaps that have arisen due to disagreements within NATO, the EU and traditional transatlantic structures.
For Armenia, this process has created both opportunities and risks. On the one hand, Yerevan gains new foreign policy maneuver space, new sources of financial and political support, as well as increased international visibility. On the other hand, the accelerating rapprochement with the West may deepen the contradictions with Russia and draw Armenia into a broader geopolitical competition. Therefore, the main challenge for Armenian diplomacy in the coming years will be to reconcile the aspirations for European integration with the real constraints of regional security.
Nevertheless, the Yerevan summits of May 3–5 can already be considered one of the turning points in Armenia’s recent diplomatic history. They not only increased Yerevan’s international political weight, but also showed that the South Caucasus is gradually becoming one of the important directions of European strategic thinking. Europe, in turn, tried to send a broader political message from Yerevan, being ready to form a more independent and coordinated geopolitical role in the current crisis world order.
Remarkable reactions from the international press
The international press reactions showed that the events held in Yerevan are viewed not only as a series of high-level diplomatic meetings, but also as an important symbol of Armenia’s foreign policy realignment and the new geopolitical reality emerging in the South Caucasus.
Most leading Western media outlets presented the processes as another stage in Armenia’s gradual withdrawal from the post-Soviet security and political system. The British ‘The Guardian’ emphasized that the European Union has significantly intensified its engagement in Armenia in recent months, expanding political, security and institutional support. According to the newspaper, Brussels supports Yerevan in the areas of cybersecurity, the fight against disinformation and strengthening the resilience of state institutions, viewing all this as a component of a broader European strategy to limit Russia’s influence.
The active participation of French President Emmanuel Macron received particular attention in the international press. French and British analytical circles interpreted his visit not only as a manifestation of political support for Armenia, but also as an attempt by Paris to strengthen its role in the South Caucasus, in the context of the weakening of Russian influence in the region. Some publications even noted that Macron’s presence in Yerevan was a message to both Moscow and Baku that Europe no longer views the South Caucasus exclusively within the framework of the Russian sphere of influence.
The summit was also presented in official European circles as a historic stage. The President of the European Council, Antonio Costa, announced that the summit of the European Political Community was being held in the South Caucasus for the first time, which testifies to the growing political importance of Armenia on the European agenda. The statements of European officials paid special attention to the normalization of Armenia-Azerbaijan relations as a key prerequisite for regional stability.
The first bilateral EU-Armenia summit was also in the spotlight of the international press, which many analysts assessed as a qualitatively new stage in relations. European and North American political periodicals emphasized that Brussels no longer views Armenia as just an ordinary participant in the Eastern Partnership, but is trying to form a deeper and longer-term partnership, including security cooperation, border management, energy connectivity, and infrastructure projects.
The ‘Yerevan Dialogue’ international forum also received special attention, presented as Yerevan’s attempt to form a permanent platform for multilateral political and strategic discussions. In European expert circles, it was viewed as Armenia’s attempt to transform “from a small state to an initiative player.” Some analytical publications even compared the ‘Yerevan Dialogue’ to the format of the Munich Security Conference at the regional level.
The remote participation of Azerbaijani President Ilham Aliyev also received a wide response. Azerbaijani and Turkish media emphasized his statement that the peace process in the region had already entered a practical phase. However, the European press paid more attention to Aliyev’s criticism of the European Parliament. His statements were interpreted by a number of Western analysts as an expression of Baku's continued dissatisfaction with the criticism directed at Azerbaijan by some European circles.
Prime Minister Nikol Pashinyan's meetings with Emmanuel Macron, Ursula von der Leyen, Antonio Costa and other European leaders were also widely covered in the international press. Western analytical circles viewed them as an attempt to another step in the institutional deepening of Armenia’s relations with the European political and security system.
In general, the prevailing assessment of the international press was that these multi-layered diplomatic events held in Yerevan became not only an organizational and political success for Armenia, but also a demonstration of a new foreign policy identity. At the same time, numerous comments emphasized that European political support still needs to be transformed into long-term economic, security and institutional tools so that the deepening of Armenia’s European direction takes on a sustainable and practical character.
.jpg)
